Het besluit

Op een stralende dag van het jaar 1943 namen de zaken een kwade keer voor de in Darmstadt gevestigde buksenmaker Hans Lobsinger. Terwijl een op de werkbank liggend achterlaadgeweer met een Krnka-scharniersluiting en een achtkantige loop door de zon werd betast, maakte zich plots een hevige doodswens meester van de brave ambachtsman. Aangezien destijds nog niet de Stichting Vrijwillig Leven bestond, die advies verstrekt bij zelfdoding en zorgvuldig nagaat of alle andere alternatieven zijn overwogen, moest Hans Lobsinger op eigen kracht beoordelen of zijn levenseindebesluit gerechtvaardigd was en zo ja, hoe hij deze ingrijpende beslissing ten uitvoer moest brengen. Het was hem in eerste aanleg een raadsel waar zijn doodswens, die zich met de heftigheid van een heilsverwachting aankondigde, vandaan kwam. Hij had immers geen reden tot klagen: behalve een bloeiende nering en twee gezeglijke kinderen bezat hij een volslanke en zachtmoedige echtgenote die op gezette tijden haar venerische plichten op voorbeeldige wijze vervulde. Zijn karakter was bovendien opgeruimd en ordelievend, zijn gemoed gelijkmatig.

Toch had hij op die zomerdag van het jaar 1943 het onverzoenlijke gevoel dat hij niet meer verder kon en dat zijn leven onleefbaar was geworden. Misschien lag het aan de bundel zonlicht die zo onbedaarlijk liefdevol de met zilverbeslag ingelegde kolf van het luchtgeweer beroerde en de vrees dat dit volmaakte beeld, dat de wapensmid deed rillen van geluk, weldra zou verdwijnen. Misschien viel de oorzaak te zoeken in het feit dat de paarlemoer knopen van zijn overhemd de buksenmaker plots kogelgaten toeschenen in het halfduister van de werkplaats. Hoe dan ook, volkomen toerekeningsvatbaar nam hij het recht op zelfbeschikking in eigen hand door zijn hoofd op de werkbank te plaatsen en tegen de vuurmond van de Krnka-achterlader te vlijen. Kijkend naar het opaliserende oppervlak van de geweerkolf verwezenlijkte Hans Lobsinger zijn streven.

Het schot uit de draaibare patroonkamer weerklonk alsof het zich opperbest thuis voelde in de ruimte tussen het evenwichtsorgaan en het achterhoofdsbeen van de eervol gesneuvelde buksenmaker.