Recensies over mij


 

over De man die brak

 

' (..) het is een uitstekende roman: messcherp, agressief, op een vermakelijke manier verbitterd én de schrijver weet de privéproblematiek van de hoofdpersoon aannemelijk te verbinden met de cultuur waarin hij leeft. (..)

Drehmanns heeft genoeg aan een claustrofobisch taxi-interieur om de wereld van nu op te roepen. De chauffeur laat in kribbige innerlijke monologen zijn licht schijnen over een op de klippen gelopen relatie, terwijl zijn klanten het hem mogelijk maken om over de teloorgang van de cultuur te kankeren. (..). Een boek dus voor liefhebbers van de woedende loot aan de literaire boom (Hermans, Céline).'

Sebastiaan Kort in NRC Handelsblad (vier ballen)

 

'Bijzonder handig maakt Drehmanns gebruik van het feit dat er nu eenmaal verschillende passagiers instappen op een dag, elk met hun eigen stem. Het zorgt voor een natuurlijk geheel, ook al is de gedachtegang van de chauffeur associatief, om het maar mild te zeggen. Feitelijk weet de schrijver zeer overtuigend een beginnende gekte weer te geven. Een brein dat nog maar net van de hak op tak springt alvorens het helemaal doordraait, explodeert en daarna, met sterke medicatie, wordt uitgedoofd. Via zijn soms verwarde protagonist weet Drehmanns de meest uiteenlopende zaken aan te kaarten. (..)

Drehmanns is een schrijver die lezers wakker houdt door ze zo nu en dan eens flink door elkaar te schudden. Een aantal passagiers zijn via omwegen met elkaar verbonden en geven elk hun eigen kijk op een gebeurtenis. Niets is wat het lijkt. Goed zo, breng de lezer maar uit balans. (..)

Drehmanns’ personage kan heel mooi literair ‘raaskallen.’ De man die brak is een kostelijke, wrede en tegelijk ontroerende kakofonie. Hoe duister de wereld (van Drehmanns) ook is, er is altijd hoop in de taal.'

Guus Bauer op literair weblog Tzum

 

'In De man die brak doorkruist de anonieme chauffeur van taxi 3399 kriskras de straten van een eveneens anonieme stad. Dat hem wat ergs is overkomen, werpt Peter Drehmans je al bij de eerste zinnen voor de voeten. De beklemming zal vanaf dan een hele roman lang niet meer wijken. Dat is de verdienste van Drehmans die een op hol geslagen personage opvoert in een onheilspellend decor. (..)

De man die brak is pure wanhoop op zijn best. Wanhopig wil de chauffeur de stukken lijmen. Finaal breekt hij.'

Cutting Edge (vier sterren)