Recensies over mij


 

over De schrijver en zijn meisjes


'Peter Drehmanns (..) is een schrijver die van wanten weet. In een zelfbewuste, ironische en sarcastische stijl schrijft hij verhalen vol literair vuurwerk (..). Zo hij zichzelf al bloot wenst te geven, dan vooral in zijn ambitie om slimme, nabokoviaanse teksten te schrijven. En dat kan hij. Ook De schrijver en zijn meisjes is zo'n slim, doordacht boek, waarin de auteur speelt met fictie en werkelijkheid. (..)

De schrijver en zijn meisjes brengt op vlotte, virtuoze wijze het probleem van de hedendaagse schrijver in beeld: hoe trek ik nog de aandacht, hoe krijg ik lezers in mijn macht. Drehmanns is er streetwise en satyrisch genoeg voor, hij kent de hedendaagse modes op zijn duimpje (..). En, niet onbelangrijk, hij weet van een schrijfimpasse nog iets moois te maken. Zijn stijl ronkt en schittert, hij is soms onweerstaanbaar geestig (..).'

Rob Schouten in Trouw

 

'In fikse volzinnen fulmineert de auteur (Drehmanns alias Gerstenberg) tegen het 'multimediale, ultrasnelle tijdsgewricht' waarin het autobiografische niet meer volstaat. Aldus besluit hij 'de werkelijkheid een plot af te troggelen'.

Drehmanns speelt een olijk spel met de 'mythe van de authenticiteit'. Hij schuwt de zelfspot niet en ook collega's krijgen een veeg uit de pan, in bloemrijk proza met een flink slapstickgehalte.'

Edith Koenders in De Volkskrant

 

'Drehmanns (..) is zeer goed op dreef bij het op de spits voeren van de tegenstellingen tussen de dames en de schrijver. De misverstanden van wat literatuur is of zou moeten zijn, zijn legio. (..)

Drehmanns laat het met veel plezier uit de hand lopen en daarbij spaart hij leesclubdames noch schrijver. En ondanks al het lugubers waarmee de roman eindigt, weet hij op het eind zelfs ontroering te wekken met anecdotische jeugdgeschiedenissen.'

Arie Storm in Het Parool

 

'Een pastiche op een autobiografisch werk. Zo laat het jongste boek van Peter Drehmanns zich waarschijnlijk het beste omschrijven. De schrijver speelt een wonderlijk spel dat balanceert tussen feiten en fictie, woede en sarcasme, platte humor en stilistische brille. Maar hoe je het ook interpreteert, het is bijzonder aangename leesstof van een schrijver die zijn vak tot in de puntjes beheerst. (..)

Eigenlijk is dit een heel naargeestig boek, maar dankzij Drehmanns' taalvirtuositeit is het een verrukking om te lezen.'

Sonja de Jong in Noord-Hollands Dagblad