Recensies over mij


 

over Erfsmet

'De weerspannigheid van de verteller geeft Erfsmet zijn speciale lading. [..] een sterk staaltje. Door zijn maskers af te zetten komt Drehmanns voor de dag als een schrijver met een gezicht.'

Arjan Peters in De Volkskrant


'Erfsmet is een roman die geschreven is in een fascinerende stijl, of liever gezegd in verschillende fascinerende stijlen, want uiteenlopende registers worden aangesproken. Het boek slingert heen en weer van uitgesproken pathetisch naar onderkoeld humoristisch, van concreet beschrijvend naar impressionistisch penselend, van historiserend opsommend naar autobiografisch exhibitionistisch - en terug. [..] Kortom, Drehmanns koketteert, schmiert, overdrijft, schreeuwt en fluistert. Hij is afwisselend aandoenlijk oprecht en gemeen leugenachtig. Maar bovenal is hij onderhoudend, de volle 254 bladzijden lang.'

Arie Storm in Het Parool


'Wat een schrijver. In zijn derde roman Erfsmet, de beste tot nu toe, bezoekt hij zijn erfplekken in bisschopsstad Roermond, het eerste punt van de Bermudadriehoek Roermond-Rome-Brazilië, die de verteller, in naam gelijk aan de schrijver, gebruikt om in te verdwijnen. [..] Een echte Drehmanns. Sterk en stoer, boos soms, betrokken altijd, geestig, in een stijl die bezetenheid verraadt, niet alleen van wat er gezegd moet worden, maar ook van de manier waarop. [..] voor de lezer een spannende kijkdoos waarbinnen de caleidoscopische schakeringen boeien vanaf het begin in het sleetse, wat verkrampte Roermond tot en met het optimistische, enigszins macho slot in Brazilië.'

De Limburger


'We krijgen een raak beeld [van de rooms-katholieke kerk] van binnenuit, ingekleurd via minutieuze beschrijvingen en gevoelige inleving. [..] Drehmanns heeft een held willen maken zoals we die kennen uit Ik heb altijd gelijk en Nooit meer slapen van W.F. Hermans. Rancune, doodsdrift, geestelijke leegte en wanhoop. En het moet gezegd: alleen deze vergelijking al pleit in Drehmanns' voordeel. [..] Het bijna tastbare verlangen om zijn zinnen te laten meanderen, golven en borrelen, kortom om een schrijver te willen zijn, is zeer te waarderen. Na zijn vuistdikke roman Gemaskerd land uit 2002 laat Drehmanns nu zien dat hij de fase van de avontuurlijke en niet al te diepzinnige schelmenroman ver achter zich heeft gelaten.'

De Groene Amsterdammer


'Wat afschuwelijk voor ons land dat we dit soort losgeslagen en ontwortelde literatoren hebben.'

Dominee C. van de Vate in een ingezonden brief aan De Culemborgse Courant nadat hij de auteur uit Erfsmet had horen voorlezen in de Grote Kerk te Culemborg